Kimyasallığını yediğimiz, pek özlediğimizi söyleyemediğimiz, artık kahrına katlanamadığımız ve nice öznitelikleri terlik yapmış terli hayvanlarla dolu mekanlarda geçen zamanlar adına.

Lûgat’ımızda ifade edilmemiş kelime kalmadı biliyoruz. Tekrar tekrar, tekrar ediyoruz. Çift anlamlıların da arkasına yeterince saklandık sakladıklarımızı alıp verip. Hepsine hem fikir olabilirken hiçliğe nasıl dönerdik? En kestirme yolu aradık.

Kısa Film Animasyon.com üçbinyıllık yayın hayatının sonuna mı geliyor?

Çok da skimizde olan nidaları bir bir uzaya bırakmak ister gibiydik belki havasızlıktan ölüverirler de daha bulaşmazlar yüzümüze gözümüze diye diye istedik, sabahlıklarımızın ejderhalı olmasına özen gösterirdik.

Kimdik kimlerdendik bi bilenin olmadığı alemdeydik. Sözün bittiğini sandığımız yerde hep bir şeyin daha iyi ya da daha nicelerden olduğunu anladık. Gördük demiş olmamız olduğu anlamına gelmiyordu ama dünyayı daha kimlerden kimlerle kurtaracak, hadsiz çuvallara götümüzü soktuğumuz zamanlarda ve mekanlarda bir bir zıplamaya devam edecektik. Çatıda mahsur kalan kedileri düşündük de bir farkı olduğuna inanmıyoruz.

Semboliklikleri bitirip daha realistikçiliklere dönüyoruz. 3 – 2 – 1…

Bize realistik değilsin diyenlerin aklımıza getirdiği organik dokulu şişme bebeklerin şişirip şişirip patlattığı çikletlerinden pıtlayan kimyeviliklere bir son verdik. İster inanalım ister inanmayalım ama kalanın kalmasını en çok gidenden bildiğimizi var sayardık. Bunun inanma gücümüzü nasıl tetiklediğini hiç olmazsa az daha yakından bilmek istedik. Biz bir süre yokuz. Ama üzülmeyin sonra bi ara yine geliriz. Belki de gelmeyiz. Belki gitmişken gittiğimiz yeri sever daha da gerimize bakmayız. Zati bakınca ne görecektik ki? Götten başka bişey yok.

Anlatamadıklarımızın biçimini değiştirmek onları daha anlaşılır kılmıyordu

Daha da anlaşılır olması açısından örneklemelere boğacağımız bir hikayemiz vardı gençliklerinin baharını, varlığın yokluğuna adamış insanlarımızın, tez elden büyütüp yürüttüğü, tükürüp yuttuğu bir parkta mesela gerçekleşirken olay, kendimizden geçmelerimize ekleyerek:

Varlık yok amına koyyim demeyecektik çünkü demiştik diyeceğimizi

Kanka sen beni anlarsın biliyorum metodolojilerini parçalamış geçmiş video klip: eve of destruction bizi kuşatırken zihinlerimizde üzülerek belirttiklerimize eklediklerimiz ile son söz ve sonsuz içinde yeni bir yerlerde olmamasını dilediğimiz tüm negatif eğilimleri pozitif’e dönüştürene dek, kimdin kime hayrın ne olacaktı sorusuna yanıt aradık.

Kimyevi Kardeşler hemen yanı başımızdaydı ama eskidi o. Artık yanımız başımız bir değil.

Bir Cevap Yazın